bakit kapag wala ka, parang wala nang kabuluhan ang buhay ko.
sa tuwing naiisip ko na wala ka sa tabi ko, sa tuwing naiisip ko na ang layo mo pala sa akin, sumasakit ang dibdib ko, mahirap pala magmahal kapag ung minamahal mo ang layo. pero sa tuwing nararamdaman ko ang hirap iniisip ko kung kaya ko ba na mawala ka saakin at ang parating sigaw ng puso ko ay hindi. alam ko na marami pang hirap na darating sa atin pero kung andian ka alam ko na kaya ko iyon kayang kaya ko ang lahat basta andian ka na nagsasabi sakin ng "babe kaya mo yan, problema lang yan, wag ka mastress" sa tuwing naririnig ko yan nawawala ang bigat sa dibdib ko, feeling ko na kaya ko na malampasan ang mga problema na binibigay sakin ng buhay.
andian na naman ang problema, im thinking about life, the future, at kung ano ba ang kahahantungan ko, malabo ang hinaharap, pero sa bawat desisyon na ginagawa ko parati kitang nilalagay dun, haha masyado ba ako nagiisip ng mahaba? kung minsan natatakot ako kasi hindi ko alam kung hanggang kailan tayo magtatagal. sa puso ko ayaw kitang iwan, sinabi ko sa sarili ko na hanggat gusto mo ako hindi ako aalis sa piling mo, mahal na mahal kita kahit pa ang layo mo. pero ako, sa buhay ko ano nga bang mangyayari sa akin? hanggang ngayon wala pa akong patutunguhan, ang alam ko, hanggat andito ako sa kinaroroonan ko walang mangyayari, i feel life is in a stagnant phase as long as im here where im at. gusto ko umalis, magpakalayo pero kung san man ako pumunta gusto ko eh lumapit ako kung saan man ikaw. para kahit papaano mabawasan ang layo natin sa isat isa, but the fear of being somewhere i dont know is scary. will i be able to make it? or will i come running back home with a defeated look in my face? masyado maraming possibilities. but the world is so big, theres gotta be a room for me right? im scraed pero alam ko na kailangan meron akong gawin..kung anu man un hindi ko alam. basta ang tange kong alam eh kung saan man ako mapadpad hanngat andian ka sa tabi ko cheering me on loving me like how you do right now, kaya ko, at kakayanin ko.
No comments:
Post a Comment